كتابهايى تصنيف كرده و در آنها بين فقه و حديث جمع كرده است ، وى در آغاز در شمار أصحاب رأى بود اما وقتى كه امام شافعى به بغداد رفت از آن مذهب دست كشيد و پيرو امام شافعى شد و به نشر مذهب او پرداخت . ابن عبد البر تأليفات زيادى را از او نام برده كه مىتوان به : احكام القرآن ، كتاب الطهارة ، كتاب الصلاة ، كتاب الناسك و اختلاف مالك و شافعى را نام برد ، در اين كتاب مذهب خود را بيان كرده و بيشتر از امام شافعى جانبدارى كرده است . رافعى گفته است : هرچند در زمرهء طبقات شافعى است اما داراى مذهب مستقلى بود در سال 240 ه . در بغداد چشم از جهان فروبست . ابو حامد اسفرائينى ، احمد بن محمد بن احمد مكنى به ابو حامد در اسفرائين يكى از شهرهاى خراسان در سال 344 ه . ق . ديده به جهان گشود . از فقهاى بزرگ شافعيه بود . وى در نزد على ابن المرزبان و داركى به فراگيرى علم پرداخت سپس رهسپار بغداد شد و در آنجا به مرتبه و مقام والايى رسيد ، كتابهاى زيادى را تأليف نموده كه مىتوان مطول در أصول فقه و حاشيه بر مختصر مزنى را نام برد . او شيخ طريقه عراقيان است و در سال 406 ه . ق . در بغداد درگذشت . ابو حامد مرورودى ، احمد بن بشر بن عامر قاضى ( م . 362 ه . ق ) . ابو زيد مروزى ، محمد بن احمد بن عبد اللّه ( م . 371 ه . ق ) . ابو سعد المتولى ، عبد الرحمان بن مأمون ، صاحب كتاب تتمة الإبانه ( م . 487 ه . ق ) . ابو سعيد اصطخرى ، حسن بن احمد بن يزيد بن عيسى مكنى به ابو سعيد در سال 224 ه . ق . به دنيا آمد و در جوانى به مرجعيت شافعيه رسيد ، شخصى موثق و فقيه برجسته‌اى بود ، مدتى قاضى قم و سپس حسبه بغداد شد ، مقتدر وى را بعنوان قاضى سجستان انتخاب كرد . از